Emomentjes


Emomentjes zijn mooie gespreksmomenten met kinderen die ontstaan als je de Emowijzer gebruikt.


Ook een mooi gespreksmoment meegemaakt? Deel het op deze pagina!

‘Een moeder vertelde mij onlangs: haar zoon  (9 jaar) lag al in bed. Hij riep dat hij niet kon slapen dus ze ging naar hem toe en pakte de Emowijzer erbij. Ze vroeg hem hoe hij zich voelde door te wijzen naar de poppetjes en hij ‘schommelde’ moeiteloos door de verschillende gevoelens van zijn dag op school. Hij had namelijk een toets moeten maken, van rekenen. Hij vond het zo moeilijk en was bang dat hij een slecht cijfer zou krijgen. Ze zei dat ze  het begreep en stelde hem gerust. Samen bespraken ze wat hij als oplossing zag.  Als je het niet snapt kun je het vragen. Als je cijfer laag is dan moet je dus nog een beetje verder leren. En het leek hem een goed idee vol te houden en vragen te blijven stellen. Want door veel te vragen, leer je elke dag.  Voor vragen hoef je je niet te schamen. Van vragen word je slim! Met deze goede voornemens viel haar zoon vol vertrouwen in slaap.

14 Comments on “Emomentjes”

  1. Ik werd getipt om dit boekje aan te schaffen, dus heb het gelijk gedaan en ben direct aan de slag gegaan.

    In een klas, ik ben onderwijszorgassistent, zit een jongetje van 5 dat niet praat. Ik heb het boekje erbij gepakt en de emowijzer laten zien. Ik heb een aantal situaties genoemd en hem aan laten wijzen welke emotie erbij past. Hij was erg enthousiast en lachte. Hij kon goed aanwijzen welke emotie er bij welke situatie hoorde. Ik noemde bijvoorbeeld dingen zoals wanneer iemand je bouwwerk in de bouwhoek expres omgooit. Hij wees het verdrietige poppetje aan. Of wanneer hij jarig was. Het blije poppetje werd aangewezen.

    Als laatste legde ik de situatie voor dat hij iets moest zeggen in de klas. Zijn blije gezichtsuitdrukking verdween. Voorzichtig wees hij het bange poppetje aan, hij durfde mij er niet bij aan te kijken. Ik heb benoemd dat ik hem goed snap, omdat ik vroeger ook niet in de klas durfde te praten. Hij leek een beetje opgelucht. Daarna heb ik doorgevraagd en hem aan laten wijzen wat hij dan voelt. Hij werkte gewillig mee.

    Nu blijkt dat hij bang is dat andere kindjes hem uit zullen lachen, omdat hij Nederlands praten (het is een vluchteling uit Syrië) nog moeilijk vindt.

    Na afloop kreeg ik een hele, hele dikke knuffel en zei hij zacht: dag juf.

    Nu weet ik wat hem tegenhoudt en heb ik een vertrouwensband met hem opgebouwd. Vanuit hier kunnen we hem gaan helpen.

    Bedankt voor dit prachtige boek!

  2. Bij mij in de logopediepraktijk hangt de eerste versie van de placemat. Nog in A-4 formaat. Het gebeurt dagelijks dat er kinderen naar toe lopen (hij hangt natuurlijk op ooghoogte) en vragen wat het is. Als ik het ze eenmaal heb uitgelegd komen ze er vaak op terug en vertellen dan wie zij zijn (hoe ze zich voelen). Het is een mooie ingang om de therapie mee te beginnen en te eindigen. Vaak vertel ik ook hoe ik me voel. Het valt me op dat kinderen daar vaak goed naar luisteren.
    Het boek vind ik ontzettend leuk en informatief. Ik heb het al ettelijke keren aan ouders meegegeven om er eens in te kijken. Steevast krijg ik te horen dat kinderen het leuk vinden om het boek, natuurlijk vooral de plaatjes, te bekijken.
    Ouders vertellen me dat het leuk is om zo met hun kind over gevoelens te praten.
    Een aanrader voor ouders en therapeuten! Echt.

  3. Een jongen uit mijn groep heeft problemen met de taalontwikkeling. Er is TOS bij hem vastgesteld.
    Hij kan erg emotioneel en fel reageren in de omgang met andere kinderen, omdat het voor hem moeilijk is om signalen van andere kinderen goed te begrijpen. Een lach van een kind voelt voor hem vaak als uitlachen of plagen.
    De emowijzer is een prachtig instrument voor hem om duidelijk te kunnen maken hoe hij zich voelt.
    Ik kan het weer heel goed inzetten om aan hem te laten zien en te verwoorden welke emotie bij andere kinderen speelde en dat de lach niet uitlachen was maar dat het een blij lachje was omdat iemand hem leuk vindt.
    Zo zijn er in mijn groep regelmatig momenten waarop ik de Emowijzer erbij pak.

  4. Ik werk met ouders met kinderen met een taalontwikkelings stoornis. Voor deze kinderen is het vaak extra moeilijk om woorden te geven aan hun emoties. Het resultaat is boze buien, veel huilen en/of afsluiten van de mensen om hun heen.
    Bij bijna elk gezin waar ik kom gebruik ik de emowijzer om te laten hoe zij hun kind kunnen helpen.
    Ook de spelregels zijn erg verhelderend!
    Kortom, super fijn boekje.

  5. Mijn zoon (4jr) moest buisjes. Naar het ziekenhuis is natuurlijk altijd spannend.
    Hij pakte de vrijdag dat we naar de arts moesten (gewoon consult) meteen het boek en schommelde naar “bang”. Hij zei dat hij het eng vond naar het ziekenhuis te gaan, omdat hij niet wist wat er ging gebeuren. Ik heb uitgelegd dat ik dat begreep en dat ik een beetje blij was omdat ik het fijn vind dat zijn “oren beter gemaakt” gingen worden.
    De woensdag erna was het tijd voor de operatie. Hij pakte wederom zelf het boek en schommelde naar een “beetje bang”. Hij vond het spannend hoe het zou gaan. Op mijn vraag wat de reden is dat hij nu een beetje bang was en de vorige keer bang, gaf hij aan; “Ik heb het filmpje toch gezien!, Vijf keer!” Hij doelde hiermee op het informatiefilmpje van het ziekenhuis. Ik gaf aan dat ik ook een beetje bang was omdat ik het ziekenhuis ook altijd spannend vind. Toen het tijd was om te gaan gaf hij aan dat het boek mee moest naar het ziekenhuis. Dat hebben we dus gedaan. Vlak voor de operatie gaf hij aan dat hij nog steeds een “beetje bang” was. Na de operatie pakte hij het boek en schommelde naar een “beetje blij”. Op mijn vraag waarom antwoordde hij “omdat het klaar is, maar mijn oren doen nog wel een beetje pijn, daarom ben ik niet helemaal blij.”

  6. Dinsdag de emowijzer geïntroduceerd bij mijn zoontje van 4. Hij vond het erg interessant en vroeg me zelfs om de tekst voor te gaan lezen. Nadat we met het schommeltje hadden geoefend met het benoemen van de emoties (hij vond het super) gaf ik aan hoe ik me voelde met het schommeltje. “Blij, want ik vind het fijn met jou iets te doen”. J. gaf aan dat hij “superblij” was omdat ik weer thuis was (uit mijn werk).
    Omdat ik wilde weten of J. de emoties begreep probeerde ik of hij kon schommelen hoe hij zich voelde toen “Koos” (zijn konijn) was overleden. Ik vertelde dat ik verdrietig was omdat ik het heel jammer vind dat hij niet meer bij ons is. J. wilde heel graag het schommeltje en schommelde naar een beetje blij. Dit verbaasde mij en ik vroeg aan het waarom hij toen een beetje blij was. “omdat ik blij ben dat hij bij ons was.” Dit was voor mij meteen al een eye opener omdat ik verwachtte dat hij naar verdrietig zou gaan. Mooi om te merken hoe een kind dit soort situaties verwerkt.
    Toen ik later tegen hem zei dat ik blij was om iets (weet niet eens meer wat ik zei) reageerde hij daarop met “mam, zullen we weer even met het schommeltje?” Hij koppelt meteen de gevoelens die hij hoort aan de emowijzer. Mijn eerste kennismaking met de emowijzer is dus een succes! Leuk om te merken.

  7. Vorig jaar hebben wij een kindje verloren na 23 weken zwangerschap. Onze dochters waren destijds 3 en 1 jaar. Ze voelden haarfijn aan dat wij verdrietig waren. Vooral onze dochter van drie is erg gevoelig en het maakte haar erg verdrietig ons zo te zien. Wij vonden het belangrijk open te zijn naar onze kinderen en hebben de Emowijzer gebruikt. Ik vertelde haar dat de baby in de buik ziek was en dat de dokter de baby niet kon helpen en dat hij daarom dood zou gaan. En ik wees aan hoe ik me voelde. Onze dochter zei dat ze het ook heel jammer vond dat haar broertje dood ging en schommelde ook naar verdrietig. Onlangs heeft ze weer een broertje gekregen. Ze schommelde naar het poppetje BLIJ. “Als je aan dit broertje denkt, dan voel je je zo, en als je aan het dode broertje denkt, dan voel je je zo.” En ze schommelde naar verdrietig. Ik was enorm onder de indruk dat zij, dankzij de Emowijzer, dit zo goed kon verwoorden.

  8. Eén van mijn grootste levenslessen is dat verschillende gevoelens naast elkaar kunnen en mogen bestaan. Zowel rondom een bepaalde gebeurtenis als bij verschillende dingen die op hetzelfde moment gebeuren. Dit komt ook zo mooi naar voren binnen de Emowijzer. Als ik aan iemand vraag of hij/zij via de Emowijzer aan wil geven hoe hij/zij zich voelt vraag ik vaak ‘En hoe nog meer’. Het schommeltje wordt dan niet gebruikt, wel worden er twee poppetjes tegelijk aangewezen. Voor elke emotie die er is mag en kan ruimte zijn ook al voelen ze nog zo tegenstrijdig. Door Emowijzer wordt dit als minder verwarrend ervaren, de poppetjes geven duidelijkheid en erkenning van alles wat er gevoeld en ervaren wordt.

  9. Vandaag kwam er een 15-jarige jongen in mijn praktijk. Ik vroeg of hij via de Emowijzer aan wilde geven hoe hij zich voelde. Hij wees een blij poppetje aan. Hij dacht ook dat zijn moeder zich vandaag blij voelde en ik ook. ‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik. ‘Ik zie geen tranen’ was het antwoord. Daarop volgde een mooi gesprek over verdriet met en zonder tranen. Aan het eind van het gesprek gaf hij aan dat je ‘Verdriet soms ziet aan tranen, soms ziet aan het gezicht en de houding en soms voelt via de energie’.

  10. Ik werk als kindercoach. Ik had laatst een kindje van 4 dat niets wilde zeggen of doen. Het zat alleen maar stil op zijn stoeltje. Ik heb toen de Emowijzer gepakt en aangewezen dat ik blij was dat hij weer bij mij kwam spelen. Daarna vroeg ik hem een poppetje aan te wijzen. Ik schoof het schommeltje naar hem toe. Het duurde even maar toen wees hij het middelste groene poppetje aan. En er verscheen zelfs een lachje op zijn gezicht. Ik merkte toen dat we weer contact hadden. Daarna was het ijs gebroken, we gingen samen een treinenbaan bouwen.

  11. Ik heb als pedagoog meermalen ouders het boek emowijzer meegegeven. De mooiste terugkoppeling kreeg ik van een moeder van een meisje van 7. Het meisje was blijven zitten in groep 3 en was van een vrolijk meisje ineens een faalangstig meisje dat boos was en in zichzelf ging terugtrekken. Doormiddel van de emowijzer kon het meisje toch een begin maken met het uiten van haar gevoel. Blijven zitten is een proces van veel emoties tegelijkertijd. De emowijzer bleek een mooi instrument daarin te zijn. Inmiddels gaat het goed met dit meisje en zit weer lekker in haar vel.

  12. Maaike van 5 jaar komt bij de logopedist omdat zij stottert. Haar oudere zus van 8 speelt graag de baas over Maaike. Met de Emowijzer kan Maaike aanwijzen hoe zij zich voelt als haar oudere zus de baas speelt: boos en verdrietig. Maaike zegt nu ook dat ze dan het liefst met zand wil gooien naar haar zus. En dan bekent ze ook dat ze schrikt van haar zus als zij zo de baas speelt. Dat wijst ze ook aan op de Emowijzer. Voor haar moeder is deze informatie nieuw. Thuis wordt niet veel gepraat over gevoelens, moeder vindt het lastig gevoelens bespreekbaar te maken. Ze begrijpt hoe belangrijk het is dat Maaike zich goed kan uiten. En dat Maaike kan praten over wat zij voelt. Dit is een belangrijke stap in de therapie.

  13. Vandaag heb ik dit boekje geïntroduceerd in een klein groepje.
    Ik ging eerst op de schommel zitten en vertelde dat ik me blij voel omdat ik met deze 2 kinderen ga werken.
    Hij “schommelt” naar het gevoel blij. Zijn juf kwam langs en vertelde dat er iets gebeurt was met de ballen, hij wijst op mijn verzoek naar het plaatje hoe hij zich toen voelde: Boos. Hij kan jammer genoeg nog niet vertellen wat er gebeurde en waarom hij boos werd.
    Daarna mocht zij op de schommel zitten en ze kwam uit bij heel blij omdat haar zusje vandaag jarig is. Toen vertelde ik dat je gevoelens soms ook kunnen veranderen. En dat je gevoel steeds van het ene gevoel naar het andere schommelt. Hij wilde dat ik een verhaaltje voorlees uit het boekje. Dit gaat over een poesje dat dood is gegaan. Zij begon er toen een beetje sip uit te zien. Ik vroeg hoe ze zich voelde en vroeg hem om ook even naar het gezicht van haar te kijken. Ze mocht even schommelen wees nu naar het verdrietige poppetje en vertelde dat haar oma ook dood is. Ze begon zelfs zacht te huilen. Ik vertel dat ik haar nu ga troosten, ze mocht even op schoot en kreeg een knuffel. Tot slot liet ze op de schommel zien dat ze nu weer gewoon is.

  14. Er kwam een kleuter (4 jaar) naar mijn Logopediepraktijk met haar moeder. Haar moeder vroeg mij, of ik met de Emowijzer wilde praten. Ze weet namelijk niet waarom haar dochtertje niet naar haar vader toe wil. Het meisje wees aan op de Emowijzer, dat zij bang was om naar haar vader te gaan. Toen ik vroeg waarom dan, zei zij dat haar vader laatst DIE was (wees het boze figuurtje aan). Oh vertel eens.. ..Haar vader was boos op haar oudere zus. Daar was zij erg van geschrokken. Nu is zij DIE (wijst naar het bange figuurtje) dat haar vader ook boos kan worden op haar. We vroegen, of haar vader nog boos was toen zij naar huis ging (wijzend op het boze figuurtje). Nee, zei ze. Ik vroeg, of hij dan nu nog boos (+ wijzen) zou zijn? Nee, zei ze. Ik vroeg haar of ze nog steeds bang (+wijzen) was? Nee, huh, zei ze. Haar moeder vroeg: wat kan je doen als iemand boos op je wordt? Sorry zeggen, zei het meisje. Moeder wees nu naar het trotse figuurtje: ik ben trots op jou!
    Hoe voel je je nu, vroeg ik haar? Ik ben DIE, zei ze en wees naar het trotse (van binnen) figuurtje. Haar moeder vroeg: wil je vanmiddag naar papa?JA hoor, zei het meisje.

Laat hier je eigen emomentje achter

Wegens privacy-redenen zullen naam en e-mailadres niet worden gepubliceerd